• 2016
    tarihi, doğası, bir lideri ve bir futbol takımı dışında kalan her şeyiyle bağlarımın inanılmaz zayıfladığı ülke. kendi isteğimle çirkin ördek yavrusu olmayı seçmek zorunda kaldım. benden bu saatten sonra kuğu olur mu? y.rr.k olur...

    çocuklar, hayvanlar, doğa benim için yeterli.

    evimin dış kapısının girişine küçücük bir alana ağ atan bir örümceği tam 1 sene boyunca takip ettim. onlarca kez ağını yeniledi ancak hiçbir şey yakalanmadı o ağa. bu bir sene boyunca her yeni ağ eskisinden daha düzensiz ve daha dağınıktı. bir gün ne yaptım biliyor musunuz? tırnağımla küçücük bir salam kopardım ve ağa fırlattım. o salamı paketledi ve yuvasına götürdü. bu olaydan sonra inanılmaz güzel bir ağ ördü, götür kapalıçarşıya bizans halısı diye sat o kadar yani. inancını, umudunu geri kazandı çünkü hayvan. 4 senedir aynı yere ağ atıyor ve ben de o ağa yemini atıyorum. dolma, baklava, mıhlama falan yiyor artık. * işte ondaki umut, ondaki inanç bende kalmadı. belki bir gün beni ısırır da örümcek adama dönüşürsem çok büyük umutlara kapılmam belki ama oraya buraya ağ atar, duvarlara tırmanır vakit eylerim. hem düz duvara tırmanmayalı uzun zaman oldu, gençlik de kaldı hep...*
  • 2017
    hiçbir şeyin ama hiçbir şeyin iyiye gitmediği; her şeyin kötüye gittiği ve güzel olan şeylerin de günden güne bittiği, bağlarımın zayıfladığı ve artık kesinlikle yaşamak istemediğimi fark ettiğim ülke. yaş 29, cepte beş kuruş para yok. bu saatten sonra nerede yaşayacaksam… hayal işte.

    ama işte, bağlarım git gide kopuyor. aidiyet hissedemiyorum. bana sadece acı ve üzüntü veriyor burası. keşke, keşke diyorum… buralardan gidebilsem ve buraya dair tüm her şeyi unutabilsem. galatasaray’ı da, evet.

    hiç, hiç mutlu değilim. ruhum ölmüş.
App Store'dan indirin Google Play'den alın