105
çocukluğumdan beri yaptığım eylemdi. 14 yıl şampiyon olunamayan dönemin tam sonu, benim 6-7 yaşlarıma denk geliyor. evin içinde çıldırarak zıplayan babamı görüp, nasıl sevindiğini hissedince, sanırım ben de o an galatasaraylı oldum. sonraki yıllar maçları hep birlikte izledik. benim üniversite yıllarımda bir çok maçı ayrı ayrı izledik. bazen durum gereği birimiz izledik, diğerimiz izleyemedik. ama ritüellerimiz vardı, maçı o an kim izliyorsa, gol olduğu an diğerini arayıp golü anlatırdı, maçtan biraz bahsederdi. bu anlamda anılarım, galatasaray'ın son 40 yılına tanıklık eder. galatasaray'la ilgili bütün anılarımın içinde babam mutlaka yer alır. şu son dönemdeki transferleri, başarıları, rekorları göremedi belki ama en azından 20 yıllık kadıköy galibiyeti hasretini dindirdi(: nur içinde yatsın.

