612
“haftaya kazanırız, neyse ya” hissi çöktü takımın üzerine ikinci golle birlikte. bu refleks kabul edilebilir değil. galatasaray şampiyonluk maçını kaybedebilir, kötü de oynayabilir; ama en zayıf kadrolarında bile bu kadar erken gevşediğini hatırlamıyorum. bu takımın, hem ciddiyet hem arkadaşlık tarafında dengeyi kuran tecrübeli ayakları—muslera ve mertens—ne kadar aradığı çok net. hatta kerem demirbay gibi, ne yapacağı bazen kestirilemeyen ama soyunma odasına bir sertlik ve uyarı getiren bir profil bile şu anki gevşekliği bir nebze toparlayabilirdi. bu dağılma hali kabul edilemez. transfer döneminde sadece kalite değil, mental liderlik de şart. bu maç, o ihtiyacı bir kez daha suratımıza vurdu.
maçtan önce “orta sahayı boşaltmazsak alırız” demiştim. kırmızıdan sonra orta saha değil, takım komple ortadan kayboldu. bunun saha içi merkezi lemina–torreira hattı. onlar oyunun içindeyken galatasaray var; düştüklerinde ise, amatör dahil her takıma karşı kırılgan bir yapı çıkıyor ortaya. bu grubun en büyük problemi, rakibin iyi oyununu kabul edip işi kontrollü mücadeleye, doğru alan kapatmaya çevirememesi. plan b yok; plan a bozulunca refleks de yok.
hocanın bu saatten sonra oyun karakterini kökten değiştirmeyeceği ortada. baskıdan vazgeçmeyecek—bu anlaşılabilir. oyun fikrine itirazım yok; itirazım, rezil olmaya. o zaman o baskıyı kaldıracak orta sahayı kurmak zorundasın. kurmak zorundasın. bütçeyi popüler isimlere değil, oyunun merkezini taşıyacak dengeye harcamalısın. bütçeyi ayırdığın ngaha gibi oyuncuları denklemin içerisine eklemekten çekinmemelisin. biraz daha cesaret, biraz daha net kararlar. agresiflikten değil, otoriteden bahsediyorum.
bu maç özelinde de, sezon geneline yayılan birçok örnekte de gördük: orta saha rotasyonu ciddi anlamda yetersiz. 6–8–10 hattı baştan, titizlikle ve rol dağılımı net olacak şekilde yeniden kurgulanmalı. soyunma odasında denge kıymetli, evet; ama sahadaki mücadele ve oyun aklı ondan daha kıymetli. bu dengeyi kuramadığın sürece, bir kırmızı kart ya da bir kötü an, bütün resmi dağıtmaya yetiyor.
kısacası mesele bir maç değil; resim daha büyük. ve o resmin merkezi, tartışmasız şekilde orta saha.
maçtan önce “orta sahayı boşaltmazsak alırız” demiştim. kırmızıdan sonra orta saha değil, takım komple ortadan kayboldu. bunun saha içi merkezi lemina–torreira hattı. onlar oyunun içindeyken galatasaray var; düştüklerinde ise, amatör dahil her takıma karşı kırılgan bir yapı çıkıyor ortaya. bu grubun en büyük problemi, rakibin iyi oyununu kabul edip işi kontrollü mücadeleye, doğru alan kapatmaya çevirememesi. plan b yok; plan a bozulunca refleks de yok.
hocanın bu saatten sonra oyun karakterini kökten değiştirmeyeceği ortada. baskıdan vazgeçmeyecek—bu anlaşılabilir. oyun fikrine itirazım yok; itirazım, rezil olmaya. o zaman o baskıyı kaldıracak orta sahayı kurmak zorundasın. kurmak zorundasın. bütçeyi popüler isimlere değil, oyunun merkezini taşıyacak dengeye harcamalısın. bütçeyi ayırdığın ngaha gibi oyuncuları denklemin içerisine eklemekten çekinmemelisin. biraz daha cesaret, biraz daha net kararlar. agresiflikten değil, otoriteden bahsediyorum.
bu maç özelinde de, sezon geneline yayılan birçok örnekte de gördük: orta saha rotasyonu ciddi anlamda yetersiz. 6–8–10 hattı baştan, titizlikle ve rol dağılımı net olacak şekilde yeniden kurgulanmalı. soyunma odasında denge kıymetli, evet; ama sahadaki mücadele ve oyun aklı ondan daha kıymetli. bu dengeyi kuramadığın sürece, bir kırmızı kart ya da bir kötü an, bütün resmi dağıtmaya yetiyor.
kısacası mesele bir maç değil; resim daha büyük. ve o resmin merkezi, tartışmasız şekilde orta saha.
