10223
ülke gerçekleri, siyasi konjonktür, denetimsizlik, kitlelerin afyonunun türkiye'de çok fazla kurbanının olması gibi sebeplerle hiçbir zaman galatasaray taraftarının öngördüğü durumlara düşmeyecek olan kulüp. yoksa 15 yıldır şampiyonlar ligi'ni görmeyi bırak kupa 2 ve kupa 3'te 1 ya da 2 kez mart-nisan aylarını görmüş bir kulübün bu harcamalarla kendisini çoktan orta sıraların altında veya alt liglerde bulması gerekirdi. ancak maalesef türkiye'de böyle kitle kulüpleri vergi affı, arka kapıdan iş yürütme, kayıt dışı gibi bir sürü enstrüman ile, yaptıkları eylemlerin kaçınılmaz gibi görünen sonucundan kaçabiliyorlar.
her yıl ligin, özellikle fenerbahçe'nin takip mesafesini azalttığı anlarında, şunu okuyorum, özellikle son yıllarda: "bu sene de şampiyon olursak asıl darbeyi vuracağız, daha toparlanamazlar". hele son 3 yılda bu çok söyleniyor, ama ertesi sezon aynı dönemde aynı şeyler bir daha söyleniyor. bakın, bu sene şampiyon olalım, gelecek sene bu zamanlar yine aynı şeyleri duyarız. hatta belki de bu seneden daha fazla para harcarlar ve aynen faaliyetlerine devam ederler. fenerbahçe, galatasaray'ın her alanda arkasında kalmış bir kulüp olarak, daimi ikinciliklerin takımı olarak yoluna devam eder. galatasaray hata yapmadıkça orada kalır, zira bu yeni gelen yönetimlerinin de işine geliyor. galatasaray ile puan farkının 2'ye 3'e falan düştüğü anlarda bile inanılmaz mutlu olan bir kulübün yönetiminde neden olmak istemeyesiniz ki? beşiktaş zaten kopmuş gitmiş. alabileceğiniz en kötü derece 2.lik. hem de bunu 6-7 yıl her sezon umut aşılayarak yapabilirsiniz. bundan güzel iş mi olur. arkanıza, "futbol dünyasının kötü adamı galatasaray" efsanesini de alıyorsunuz, basında da hep 4-5 tane yandaş, sırtınız bir süre yere gelmiyor.
ben açıkçası, çanların kendileri için çalmasındansa, hiç çan falan çalmasın, "let sleeping dogs lie" modundayım. böyle ikinciliklere razı olmaya devam etsinler. sorgulama yapmıyorlar ve o ikinciliklerle mutlular. zirveyi hedefleyen bir takım daha ne isteyebilir? arkasında kalmaktan memnun ve başarısızlığı kendisi dışında her şeyde arayıp, bu dış etkenler olmasa, zirveye kendisinin çıkacağına kendini inandırarak yaşayıp giden bir rakip, daha ne isteyebilir bir insan.
her yıl ligin, özellikle fenerbahçe'nin takip mesafesini azalttığı anlarında, şunu okuyorum, özellikle son yıllarda: "bu sene de şampiyon olursak asıl darbeyi vuracağız, daha toparlanamazlar". hele son 3 yılda bu çok söyleniyor, ama ertesi sezon aynı dönemde aynı şeyler bir daha söyleniyor. bakın, bu sene şampiyon olalım, gelecek sene bu zamanlar yine aynı şeyleri duyarız. hatta belki de bu seneden daha fazla para harcarlar ve aynen faaliyetlerine devam ederler. fenerbahçe, galatasaray'ın her alanda arkasında kalmış bir kulüp olarak, daimi ikinciliklerin takımı olarak yoluna devam eder. galatasaray hata yapmadıkça orada kalır, zira bu yeni gelen yönetimlerinin de işine geliyor. galatasaray ile puan farkının 2'ye 3'e falan düştüğü anlarda bile inanılmaz mutlu olan bir kulübün yönetiminde neden olmak istemeyesiniz ki? beşiktaş zaten kopmuş gitmiş. alabileceğiniz en kötü derece 2.lik. hem de bunu 6-7 yıl her sezon umut aşılayarak yapabilirsiniz. bundan güzel iş mi olur. arkanıza, "futbol dünyasının kötü adamı galatasaray" efsanesini de alıyorsunuz, basında da hep 4-5 tane yandaş, sırtınız bir süre yere gelmiyor.
ben açıkçası, çanların kendileri için çalmasındansa, hiç çan falan çalmasın, "let sleeping dogs lie" modundayım. böyle ikinciliklere razı olmaya devam etsinler. sorgulama yapmıyorlar ve o ikinciliklerle mutlular. zirveyi hedefleyen bir takım daha ne isteyebilir? arkasında kalmaktan memnun ve başarısızlığı kendisi dışında her şeyde arayıp, bu dış etkenler olmasa, zirveye kendisinin çıkacağına kendini inandırarak yaşayıp giden bir rakip, daha ne isteyebilir bir insan.
