46
galatasaray'ın iç sahasında taraftarın enerjisiyle maçlar çoğu zaman erken bir kaosa dönüşebiliyor. elbette bir planımız var ama biz oyunu içgüdüsel oynuyoruz. galatasaray budur, türk futbolunun zirvesi de budur. bu bazen kaosa yol açıp bazı rakipleri boğuyor ama liverpool gibi takımlar bunu atlatıp bu kaosu lehine de çeviriyor.
iki takım arasındaki 3 ay önce oynanan maç bize bir fikir de sunuyor. o maçın en kritik adamı ilginç bir şekilde ilkay olmuştu hatırlarsanız. bunun bir anlamı var. galatasaray o maçta ritim belirleyen takımdı. oyunun kontrolünü kaybetmedi. bunu da ilkay ile lemina ile en başta sağladı. skor avantajı da erken gelince enerjisi de tümden yükseldi. yani o maçı teknik taktik üstünlükten ziyade ritim kontrolü ve ikili mücadeleyle kazandık. futbolun artık ikili mücadele sporu olduğunu zaten belirtmeme gerek yok. o halde yine parola belli. maçın hızını galatasaray belirlemeli. o hızı ayarlamak için de rakibi gerekirse dövmeli, asla sertlikte geri adım atmamalı.
liverpool üst düzey bir avrupa takımı elbette, anlatmaya gerek yok. ama zaafiyetleri var. arkada geniş alan bırakıyorlar. sette çok çalımcı bir oyuncuları olmadığından rakipleri açmakta zorlanıyorlar. ikili mücadelerde ayakta kalırsak yine oyun kör dövüşüne döner. form durumu ne olursa olsun isimli bir premier lig takımı. ritimli ve tempolu bir takım. ama onların o özelliğini ellerinden alırsak galatasaray daha özel oyuncuları olan bir takım. elbette taraftar faktörü de var. liverpool buradan dağılacak kadar tecrübesiz bir takım değil ama yine de bu deplasmanın psikolojik ağırlığı gerçek. burası adamı titretir.
galatasaray bu maçı sadece savunarak değil, zaman zaman rakibi geri koşturabilen bir oyunla bitirirse, zaman zaman 3-5 dakika şok preslerle oyununu çeşitlendirirse bu tur anfield’a dengede gider. her skor da mümkün bu maçta. elbette favori onlar ama futbol bu. her senaryoya hazırlıklı olmalıyız. geriye düşersek asla dağılmak yok. eğer maç bize geliyorsa da kabus gibi adamların üzerine çökmeliyiz. burada her sonuç beni şaşırtmaz dediğim gibi.
iki takım arasındaki 3 ay önce oynanan maç bize bir fikir de sunuyor. o maçın en kritik adamı ilginç bir şekilde ilkay olmuştu hatırlarsanız. bunun bir anlamı var. galatasaray o maçta ritim belirleyen takımdı. oyunun kontrolünü kaybetmedi. bunu da ilkay ile lemina ile en başta sağladı. skor avantajı da erken gelince enerjisi de tümden yükseldi. yani o maçı teknik taktik üstünlükten ziyade ritim kontrolü ve ikili mücadeleyle kazandık. futbolun artık ikili mücadele sporu olduğunu zaten belirtmeme gerek yok. o halde yine parola belli. maçın hızını galatasaray belirlemeli. o hızı ayarlamak için de rakibi gerekirse dövmeli, asla sertlikte geri adım atmamalı.
liverpool üst düzey bir avrupa takımı elbette, anlatmaya gerek yok. ama zaafiyetleri var. arkada geniş alan bırakıyorlar. sette çok çalımcı bir oyuncuları olmadığından rakipleri açmakta zorlanıyorlar. ikili mücadelerde ayakta kalırsak yine oyun kör dövüşüne döner. form durumu ne olursa olsun isimli bir premier lig takımı. ritimli ve tempolu bir takım. ama onların o özelliğini ellerinden alırsak galatasaray daha özel oyuncuları olan bir takım. elbette taraftar faktörü de var. liverpool buradan dağılacak kadar tecrübesiz bir takım değil ama yine de bu deplasmanın psikolojik ağırlığı gerçek. burası adamı titretir.
galatasaray bu maçı sadece savunarak değil, zaman zaman rakibi geri koşturabilen bir oyunla bitirirse, zaman zaman 3-5 dakika şok preslerle oyununu çeşitlendirirse bu tur anfield’a dengede gider. her skor da mümkün bu maçta. elbette favori onlar ama futbol bu. her senaryoya hazırlıklı olmalıyız. geriye düşersek asla dağılmak yok. eğer maç bize geliyorsa da kabus gibi adamların üzerine çökmeliyiz. burada her sonuç beni şaşırtmaz dediğim gibi.
