kaybedilen maçtan sonra üzüntüden uyuyamamak

üzüntüden değil, sinirden uyuyamıyorum. şu maçtan sonra okan buruk ya da futbolcu eleştirisi görmeye tahammül edemiyorum.

yönetimsiz bir takımın taraftarıyız, elimizdeki tek aset hocamız ve ona inanan futbolcularımız. o zaman biz her türlü haksızlıkta ortalığı yakmalı ve sonuna kadar bu takıma güvenmeliyiz.

ne oldu ya 5 günde. sümsük rakibimizden mi korkuyorsunuz. onlar da hakemle bir yere kadar gidecekler. istanbulspor, kayserispor maçları tesadüf değildi, tıpkı bu sene gibi tezek gibi futbol oynuyor ancak hakem ittirmesiyle maç kazanıyorlardı lakin bir yerde hakemin de ittiremeyeceği anlar gelmişti son saniyede falan. yine gelecek! çünkü kötüler. saha içiyle değil dışıyla ilgileniyorlar!

mağlubiyetten çok takımın eleştirilmesine tilt oldum. yönetimimizin acziyetine, ülkedeki kurumun şemsiyesi altına alması gereken takıma düşmanca tavrına deliriyorum, siyahoğlan denen oklava evladına, muhittin denen eski voleybol hakemine, şimdilerin gözlemcisine kuruluyorum, bu adaletsizliğe deliriyorum. bunlar bir galatasaray’ı antipatikleştiriyorlar da, bunların bir derdi de o, çok taraftarı olmasın, aman diyerek…

tam da bugün takımın yanında olmalıyız! bu takım bu sene seve seve şampiyon!

bu ülkede takım bırakmayacağız. sadece mert bir şekilde mücadele edenler kalacak, namertleri yok edeceğiz.