sözlük ağlama duvarı

bu sezonu da "bu hafta gidiyorum maça!" diye diye arenanın içini dünya gözüyle göremeden kapatıyorum sözlük. 21 yıllık hayatımda ilk ali sami yen stadı'nı görmek istemiştim. hep hayalini kurardım, lisedeyken lise arkadaşlarım gidiyordu da ben öyle hayallere dalıyordum. nasip olmadı, hayatımın en büyük ukdesi olarak kaldı. sonra ilk maçıma onca yıldan sonra buca'da gitmek koydu. sonrasında bu sene çok niyetlendim. hep ama hep bir şeyler çıktı. okulun malca koyduğu sınav tarihleri olsun, sonra ayağımı sakatlamam 2 ay değneklerle gezmem, ardından şampiyonlukla gelen stada bilet bulamama durumu. en sonunda da bilet sitesinden elime hatta parmaklarımın ucundaki iki bileti para verip alamamam. öğrenciyiz, haliyle bir maça 120tl vermek koyuyor. galatasaray için değer mi değer zaten parasını gözden çıkarmıştım ama ne bileyim koydu işte, son anda iptale bastım. 50tl'lik biletli maçlara gidemediğime mi yanayım, bu senede arena'sız kaldığıma mı yanayım, neye yanayım? seneye hayvan gibi okul olacak, umuyorum ki bir kombine düşürebileyim o siteden, ama bu da diğer umutlarım gibi kalacak gibi.

evet, psikolojim bozuldu, bugünkü sınavım kötü geçti ve evet bir yılım daha arena'sız geçti, galatasaray'dan uzak geçti. cimbomumdan uzak ama kalbimde yaşayarak geçti.